Harry Smeets

Yvonne de Ridder

Foto’s

Hanneke Peters

Marcel Alberts

Harry Smeets

Zittend op het terras aan de Velperbuitensingel in Arnhem, mijmerde ik nog na over het senioren modellen idee. Uit mijn gedachte getrokken door de vraag, “mag ik aanschuiven?”, “Ja natuurlijk”, antwoordde ik ietwat dromerig. Dook vervolgens weer onder het dekbed van losse ideeën en zocht naar de synthese daarin. Het grappige van lange terrastafels is dat er van alles kan aanschuiven. Zo ook een medewerkster, net klaar met haar werk en waarmee ik een goede band heb. Ook Harry schoof aan.

Foto: Harry Smeets
Foto: Harry Smeets

Harry verraste me soms met een cadeautje, dat hij spontaan had geschoten op straat. “Presentje”, riep hij dan, terwijl ik aan het werk was. Pakte het uit en het was tot mijn verrassing een vintage lijstje met foto.

Binnen de kortste keren raakten we in een fantasievol gesprek. Hanneke, Harry en ik. De zoektocht naar de synthese vergetend. Het gesprek resulteerde in het fotograferen van mijn portfolio. Beiden het vak meester. Make my day!!!

Hoewel het laat werd die dag!

Foto: Harry Smeets
Foto: Harry Smeets

Foto: Hanneke Peters

Foto: Hanneke Peters

Foto: Hanneke Peters

Net na mijn scheiding, eind jaren ‘80,  overkwam mij in al zijn hevigheid, het vrijgezellenleven. Een periode waarin ik met enige tegenzin het heft in eigen handen moest nemen. Ik was aan niemand meer verantwoording schuldig!

Een veel gehoorde opmerking destijds was dat ik nogal “easy on the eye”bleek te zijn. Dat betekende opmaken, borstel door de harenen iets spannends aan, klaar is Kees!  Wat nu weer aan te trekken? Ik koos uiteindelijk voor mijn korte lievelings jurkje, de gifgroene, met een diep uitgesneden decolleté. Een huidskleurige panty en bijpassende groene schoenen. Nu is het Tinder in tegenstelling tot destijds, waarbij jezelf in actie moest komen.

Dwalend kwam ik in een overladen kroeg terecht, sprak met verschillende mannen, echter er was er niet één waarbij de vonk oversloeg voor de nacht. Hanteerde de wet van Kant, –ziede één niet alleen als middel maar ook als doel op zich – , wellicht iets te egocentrisch! Nog even naar de wc, en dan toch maar weer gedesillusioneerd wandelend terug naar mijn huis.

Halverwege mijn aftocht naar huis, kwamen twee agenten naast me fietsen. Een van de agenten sprak mij aan: “Juffrouw, we moeten u toch even waarschuwen, uwjurk zit van achteren in uwpanty!”. “Sorry?”, reageerde ik. De agent herhaalde overduidelijk met veel plezier: “uwjurk zit van achteren in uwpanty”. Terwijl ik roodgloeiend van schaamte het stuk stof uit mijn panty trok, realiseerde ik mij dat ik geen onderbroek droeg. Nog steeds vol schaamte kraamde ik een bedankje uit en vervolgde in een hoger tempo mijn route huiswaarts. Eenmaal thuis gekomen wist ik niet hoe snel ik van het gifgroene jurkje af moest komen. Het verdween daarop razendsnel in de afvalbak.

Ik droomde die nacht van de meneer agent. Diep in mijzelf  wist ik dat hij degene was die ik eigenlijk had willen meenemen. Maar laten we even praktisch zijn, de eerste stap was al gezet: ik had me al onbedoeld bloot gegeven!

Niet bevreesd of teleurgesteld, ik ben een stuk rustiger geworden en wederom getrouwd. Niet met die politieagent, die optie ligt nog open.

Foto: Marcel Alberts

Foto: Marcel Alberts

Foto: Marcel Alberts

Foto: Marcel Alberts